“Ballı Süt” oyunu iki başarılı oyuncu Tülin Özen ve Nilperi Şahinkaya’yı buluşturdu. ‘Eski bir koltuk, deniz kenarında bir bank, çocukluk evininin terası. İki kız kardeş. Zamanın içinden sızan bir yüzleşme” cümleleriyle özetlenen oyunun prömiyeri 28 Şubat’ta Fişekhane Ana Sahne’de gerçekleştirilecek. Anıl Can Beydilli’nin yazıp yönettiği Ballı Süt’ün ortak yapımcıları Aksel Bonfil, Begüm Ertuğrul ve aynı zamanda hikayenin sahibi olan Önem Günal…
İKİ KIZ KARDEŞİN YÜZLEŞME HİKÂYESİ
Üç farklı zaman diliminde ilerleyen ‘Ballı Süt, babaanneleri tarafından büyütülen ama yıllar içinde birbirlerinden uzaklaşmış iki kız kardeşin, geçmişle ve birbirleriyle yüzleşme hikâyesini sahneye taşıyor. Kardeşlerin çocukluklarında yaşadıkları büyük bir travma, her ikisinin de hayatını farklı yönlere savurmuştur: Derya (Tülin Özen) erken yaşta “güçlü olan”, her şeyi toparlayan, başkalarına yardım etmeyi seçen biri olurken; Asiye (Nilperi Şahinkaya) hayata daha fevri, daha kırılgan ve daha dağınık bir yerden tutunmuştur.
İlk sahne, 2002 yılının soğuk bir kış gecesinde Asiye’nin sarhoş şekilde Derya’nın kapısını çalmasıyla başlar. Asiye 27 yaşında kendine hala bir düzen kuramamanın buhranını yaşarken, Derya kurduğu düzeni işletmeye çalışmaktadır.
İkinci sahne, 2013 yılının bir yaz akşamında, Derya’nın kırkıncı yaşını kutladığı akşamdan kaçıp deniz kenarı bir bankta huzuru aramasıyla başlar. Derya inşa ettiği her şeyi yıkmak isterken, bu sefer Asiye onu düzene çağırır. Böylece iki kardeşin ortak geçmişi; çocukluk anıları, kaçınılan yas ve bastırılmış öfke üzerinden açılır. Son sahne ise 2022 yılında, babaannelerinin cenazesinde iki kız kardeş yılların yorgunluğu ile tekrar bir araya gelir. Artık yetişkin bedenlerinde, çocukluklarına ve birbirlerine yeniden yaklaşmayı denerler.
Ballı Süt; yasın, travmanın ve büyümenin nasıl farklı şekillerde taşındığını; “güçlü olmak” ile “yalnız kalmak” arasındaki ince çizgiyi ve kardeşlik bağının zamanla nasıl dönüşebildiğini anlatıyor. Acıyla mizahın, sertlikle şefkatin iç içe geçtiği bu hikâye, seyirciyi iki kadının hayatına değil; kendi aile anılarına, kayıplarına ve yarım kalmış cümlelerine bakmaya davet ediyor.
